Maxime van Dalen

Fotocredit: Wouter van Atten

Met haar 25 lentes jong behoort Maxime van Dalen toch echt tot de ervaren softbalspeelsters van Team NL. Zes jaar geleden maakte ze haar debuut, jong en onzeker. “Sindsdien ben ik wel heel erg gegroeid. Volwassener geworden en meer bewust van mijn rol in het team.”

De persoonlijke groei van Maxime gaat hand in hand met de professionalisering van de softbalsport in Nederland. “We worden pas sinds 2016 ondersteund door het NOC*NSF, sinds we vierde werden op het WK. Die omschakeling is zonder twijfel hartstikke goed voor onze sport, maar het was op dat moment ook wel heel erg pittig. Ineens kwam er externe druk bij kijken en was het niet alleen maar leuk. We trainden meer en dat betekende ook accepteren dat we niet elke dag goed konden zijn. Dat hebben we echt moeten leren.”

Olympische droom waarmaken

Dat leerproces liep gelijk op met het traject richting de Olympische Spelen van Tokio. De winnaar van het Olympisch Kwalificatie Toernooi (OKT) zou het enige beschikbare ticket bemachtigen. “We hadden op papier ook een reële kans. Die hebben we niet gegrepen, Italië won het toernooi. Een enorme teleurstelling uiteraard, we hadden er zo naartoe geleefd. Pas richting 2028 krijgen we hopelijk een nieuwe kans op de Olympische Spelen. Softbal is een demonstratiesport en staat in 2024 niet op het programma. Voor 2028, in Los Angeles, is het nog niet zeker.”

Het mislopen van Tokio is nog altijd een open wond, maar toch beseft Maxime inmiddels ook dat het misschien nog te vroeg was. “In aanloop naar het kwalificatiemoment hebben we te maken gehad met veel veranderingen en onrust. Mede daardoor hebben wij niet goed kunnen functioneren en presteren als team. De sfeer in het team was absoluut goed, maar er is meer nodig om een topprestatie te leveren. En dan moet ik eerlijk toegeven dat wij op dat moment nog niet zo ver waren. Nog niet volwassen genoeg, het was een serieuze wake-up call.”

Aan stoppen heb ik niet gedacht, maar het schoot wel door me heen dat ik die A-status maar moest inleveren om het plezier weer terug te krijgen

Met plezier terug krijgen

De realiteit kwam hard binnen bij Maxime, die zelfs even de liefde voor het spelletje verloor. “Dat was een heel heftige ervaring. Aan stoppen heb ik niet gedacht, maar het schoot wel door me heen dat ik die A-status maar moest inleveren om het plezier weer terug te krijgen. Het waren een paar zware maanden waarin ik volledig op mezelf teruggeworpen was. Het was in die periode dat ik me heel bewust werd van mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Terug naar de basis, proberen die onbevangenheid en speelsheid weer terug te vinden.”

Die zoektocht bracht haar notabene bij aartsrivaal Italië. Al voor het EK was Maxime uitgenodigd om voor een Italiaanse ploeg de Europacup te spelen. “Mijn eigen club, Haarlem Sparks, had zich niet gekwalificeerd dus het leek me wel wat. Toen wist ik nog niet dat mijn Italiaans avontuur een soort rouwproces zou worden. Het was super confronterend en vooral de eerste dagen mentaal zwaar. Maar al snel werd ik aangestoken door het enthousiasme van de andere meiden. We wonnen niet alleen de Europacup, ik had ook mijn spelbeleving weer terug.”

Fotocredit: Wouter van Atten

Teambuilding en bewustwording

Eenmaal terug in Nederland was Maxime niet langer het jonkie in het Nederlands team, maar groeide ze onbewust naar een wat meer bepalende rol in het team. “Dat is op zich wel logisch omdat er wat wisselingen zijn geweest en weer jongere meiden aangehaakt zijn. En we doen ook veel aan teambuilding, waardoor ook steeds duidelijker wordt wie in welke rol het beste tot haar recht komt. Voor het collectief heel belangrijk en voor mij persoonlijk heeft het geleid tot een stukje bewustwording van mijn eigen bijdrage aan dat collectief.”

Ik voel me prettiger in een verbindende rol, meer vanuit de luwte

De kracht van die bijdrage zit ‘m bij Maxime vooral in het verbinden en bewegen in haar eigen ruimte. “Mij moet je geen verbaal leiderschap opleggen, dat geeft me druk waardoor ik niet goed in mijn eigen kracht sta. Ik voel me prettiger in een verbindende rol, meer vanuit de luwte. Dat deed ik eigenlijk altijd al, alleen word ik me er nu steeds bewuster van waardoor nog meer in die rol groei. Bijvoorbeeld richting nieuwe speelsters, die neem ik op sleeptouw door één op één met ze in gesprek te gaan en mijn ervaring te delen. Dat proces is wel gaaf om mee te maken.”

Ruimte om beter te worden

Met dank aan Corona kreeg de softbalploeg extra tijd om toe te leven naar een nieuwe stip op de horizon. “Het waren hele hectische jaren waarin we onszelf heel veel druk op hebben gelegd. Toen vorig jaar het EK werd afgelast, gaf dat ruimte om als team nog weer beter te worden en de verdieping te zoeken. In onze mindset is daadwerkelijk wat veranderd ten opzichte van het traject naar Tokio. Toen staarden we ons blind op het eindtoernooi en wat daar te winnen viel. Nu staat het proces centraal, met onze eigen ontwikkeling als basis.”

Fotocredit: Fred Versluis

De lege wedstrijdagenda maakte het voor Maxime ook mogelijk het Krachtprogramma van De SportMaatschappij te volgen. “Dat programma was een waardevolle aanvulling op waar ik zelf al mee bezig was. De opbrengsten waren niet eens zozeer verrassend maar wel verhelderend. Sowieso was het heel inspirerend om dit met andere topsporters te doen. Al die verschillende perspectieven vond ik heel interessant. En ik heb wederom bevestigd gekregen dat groei en ontwikkeling voor mij belangrijke waarden zijn.”

Tuurlijk denk ik wel eens aan 2028 en die Olympische droom, maar ik zeg niets toe en sluit niets uit

Softbal naar een hoger plan

Met haar vlotte babbel en passie voor de sport is het niet zo gek dat Maxime ook buiten het veld haar best doet om softbal naar een hoger plan te trekken. “Sinds begin dit jaar werk ik bij de KNBSB, in een schakelfunctie tussen het team en de bond. Ook geef ik vanuit T4 Netherlands clinics en (groeps)trainingen. Ook weer super leuk en leerzaam om op deze manier met de sport bezig te zijn. Tuurlijk denk ik wel eens aan 2028 en die Olympische droom, maar ik zeg niets toe en sluit niets uit. Inmiddels heb ik wel geleerd om bezig te zijn met wat ik in het hier en nu leuk vind.”

En dat is ook wat ze jonge sporters wil meegeven. “Het is een verschrikkelijk cliché maar wel de waarheid: geniet van wat je doet. Til er niet te zwaar aan als een training wat minder gaat. Natuurlijk mag je balen als je een bepaald doel niet haalt, dat is heel gezond en normaal. Maar probeer ook daarna weer te relativeren. Niets is zo vervelend dan te hoge verwachtingen hebben en het idee te hebben dat je faalt. Dat gevoel ken ik ook maar al te goed. Dan zijn mindset en gedrag heel belangrijk om het plezier te behouden.”