Vivian Sevenich

Fotocredit: Peter Dorr

Klaar voor vertrek om met TeamNL op jacht te gaan naar het olympisch ticket ging Italië in lockdown en zag waterpoloster Vivian Sevenich haar droom uitgesteld worden. Stilzitten deed ze niet. Ze bleef trainen, startte een nieuw avontuur in Spanje en richtte zich op haar studie Rechten. Nu, bijna een jaar later, kijkt ze vooral uit naar het Olympisch Kwalificatie Toernooi; op 23 januari is het D-day en gaat ze er samen met haar ploeggenoten alles aan doen om eindelijk dat olympisch ticket binnen te halen.  

Hoe kijk je terug op 2020?

Het was een heel gek jaar. We begonnen in januari natuurlijk met het EK en hadden volledige focus daarop. We wisten dat we daar, of twee maanden later tijdens het Olympisch Kwalificatie Toernooi (OKT) in Italië, ons ticket voor Tokyo konden behalen. Tijdens het EK kwamen we heel dichtbij, maar liepen tegen Rusland op penalty’s de finale en daardoor het olympisch ticket mis.

Een week voordat we naar Triëst in Italië zouden vertrekken voor een herkansing, ging door corona echter alles op slot en werd het OKT afgelast. In eerste instantie hadden we nog de hoop dat het toernooi verplaatst zou worden naar mei, maar uiteindelijk is natuurlijk alles volledig gecanceld.

Hoe ga je daarmee om, dat alles wegvalt terwijl je volop in de voorbereiding zat?

Eerst geloofde ik het niet, ik was een beetje naïef zelfs. Ik dacht; drie weken dicht, dan mogen we in april wel weer. Ik zat in een soort ontkenningsfase. Maar toen alle toernooien uitvielen en de Olympische Spelen werden gecanceld, besefte ik pas hoe serieus het was.

Ik kon wel snel accepteren dat ik er zelf niets aan kon doen en heb meteen geprobeerd er het beste van te maken. We kregen snel een trainingsprogramma voor thuis en iedere ochtend hadden we een gezamenlijke Teams meeting, om samen te trainen. De rest van de trainingen werkten we individueel af.

Ben je je naast het sporten nog met andere dingen bezig gaan houden?

Toen de Olympische Spelen gecanceld werden, wist ik dat daar voor dit jaar geen doel meer lag. Daardoor was er meer tijd voor mij studie Rechten. Het fijne is dat ik mijn opleiding, aan de Open Universiteit, volledig in eigen tijd kan doen. Die tijd was er nu ineens heel veel. Ik heb mij toen snel ingeschreven om nog meer vakken te kunnen volgen en daar stappen in te maken. Daardoor kon ik mij focussen op zowel het sporten als mijn studie. Ik heb veel werk kunnen verzetten, dat gaf ook echt voldoening nu de sportagenda zo goed als leeg was.

Je bent kortgeleden ook met het TeamNL @ Work programma gestart, komt dat ook doordat je nu meer tijd hebt?

Het TeamNL @ Work programma vond ik altijd al wel interessant, maar ik had naast het sporten mijn studie al en dus geen ruimte voor nog iets extra’s. Door de uitbraak van het coronavirus is alles nu online. Van de ene kant superjammer natuurlijk dat we geen fysieke meetings kunnen hebben, maar daardoor past het nu wel in mijn planning.

Waar binnen je dit programma nu mee bezig?

Ik volg het Personal Branding programma, daarin gaan we aan de slag met vragen als; wie ben ik, waar sta ik voor, wat wil ik uitdragen en hoe kan ik mij inzetten voor de maatschappij. Heel erg leuk om te doen, ondanks dat het nu allemaal digitaal moet.

Jullie zijn met alle TeamNL speelsters in 2019 terug naar Nederland gekomen ter voorbereiding op de Spelen, maar inmiddels spelen jullie weer in buitenlandse competities, hoe is dat zo gekomen?

Dat klopt. Tijdens de coronacrisis hebben de coaches aan ons gevraagd hoe wij erin stonden en wat onze wensen waren voor het nieuwe seizoen. Zij hebben toen de keuze gemaakt om ons vrij te laten om te kiezen voor het spelen in een buitenlandse competitie. Wel in overleg natuurlijk en door niet zomaar te kiezen voor de eerste de beste club, maar voor een club waar we verzekerd zijn van een goed trainingsprogramma. Ik koos voor de Spaanse competitie en speel nu voor CN Mataró.

Twee jaar trainen in Zeist zou heel intensief zijn geweest en met het gevaar dat de sleur er misschien in zou komen. We hebben ook externe prikkels nodig, zodat we allemaal met een frisse boost naar het OKT kunnen toewerken.  

Dus Spanje bevalt je goed?

Ja, ik vind het hier heel fijn. Het Spaanse leven bevalt heel goed, natuurlijk speelt het lekkere weer mee. Net als onze trainingslocatie, want we trainen letterlijk op het strand! Ik heb hele leuke teamgenoten en het Spaanse trainingsschema bevalt ook prima; we beginnen iedere dag pas om 12.00 uur.

Het is een nieuwe competitie voor mij, met andere tegenstanders die ik niet ken en ik maak kennis met een andere manier van spelen en heb natuurlijk ook een andere coach. Ik vind het vooral heel fijn om weer lekker te mogen spelen.  

Dat wordt dus weer wennen in Nederland?

Haha, ja dat zeker! Ik ga het hier wel missen, maar kijk enorm uit naar het spelen van het OKT en om weer samen te trainen met het team.

Het OKT staat nu voor 17 tot en met 24 januari 2021 op de planning, klaar voor?

Ik kijk er heel erg naar uit. Het enige dat ons nog in de weg kan staan, is een eventuele nieuwe lockdown. Dan is het afwachten wat de mogelijkheden zijn en spelen we misschien het toernooi in Nederland. Maar we gaan er nu vanuit dat we naar Triëst mogen afreizen en daar gaan spelen. Dus 23 januari is D-day, dan moet het gebeuren! 

In 2012 en 2016 liepen jullie een ticket voor de Spelen mis, de druk ligt er dus op. Hoe ga je daar nu mee om?

Die druk is voor elk land groot, dat hoor je ook bij alle andere sporters. Iedereen weet wat er op het spel staat. Het is letterlijk alles of niks. De vorige ervaringen hebben mij wel geleerd dat het realistisch gezien heel lastig is. De tegenstander heeft zich ook volledig voorbereid en het is dus niet vanzelfsprekend dat het ons lukt om ons te plaatsen. Dat wil niet zeggen dat ik er niet in geloof, juist wel. Ik weet zeker dat we een hele grote kans maken. Ik weet dat het moeilijk gaat zijn, maar juist door de ervaringen uit 2012 en 2016 weet ik hoe ik ermee om kan gaan.

Uiteindelijk gaat het erom wie er het meest klaar voor is. Het is wel anders dan een WK of een EK, in die zin heb ik geluk dat ik het al twee keer eerder heb meegemaakt. Ik weet wat ik mentaal gezien kan verwachten.

Als je terugkijkt op je carrière tot nu toe, wat is dan het absolute hoogtepunt voor jou?

Tijdens het EK in 2018 vielen alle puzzelstukjes op zijn plek. Sinds 2014 zijn we als team heel constant geweest, speelden we altijd goed en waren topfit. De WK finale in 2015, toen we zilver wonnen, was ook echt een hoogtepunt. We verloren op slechts één doelpunt van Amerika. Dat in 2018 wél het volkslied klonk was wel echt heel gaaf. We waren het hele toernooi al vrij dominant en stonden heel sterk. Dat het dan uiteindelijk lukt om op het hoogste podium te eindigen, was echt heel mooi.

Ik denk dat ik het antwoord wel weet, maar waar kijk je nu het meest naar uit?

Natuurlijk naar Tokyo, maar eigenlijk echt eerst naar het OKT. Ik bekijk het stap voor stap, dus eerst alle focus op het toernooi in Triëst.

Daarnaast kijk ik vooral heel erg uit om gewoon lekker te spelen met het Nederlandse team. En natuurlijk dat alles weer een beetje ‘back to normal’ wordt. Dat willen we allemaal graag natuurlijk, maar we moeten er nog even geduld voor hebben ben ik bang.  

En na Tokyo?

Daar ben ik nu nog niet mee bezig. Op dit moment heb ik heel veel plezier in waterpolo en mijn tijd in Spanje. Je weet nooit wat er in een jaar gebeurt, zolang ik mijn ding kan doen ga ik lekker door!