Myrthe Schoot

Ook voor volleybalster Myrthe Schoot kwam er abrupt een einde aan het seizoen in Duitsland. Na het mislopen van het Olympisch ticket eerder dit jaar met TeamNL, ging ze nadenken over; wat nu? Door het corona-virus werd dit proces versneld en is ze nu bezig met het Krachtprogramma van de Sportmaatschappij. 

Hoe waren de afgelopen maanden voor je?

Het is natuurlijk een heel bijzondere tijd geweest en eigenlijk nog steeds. Als topsporter ben je zo gewend om volgens een strak schema te leven, doelen te hebben en altijd fysiek bezig te zijn. Dat viel ineens allemaal weg. 

Nu we een paar maanden verder zijn en ik erop terugkijk ben ik ook ergens dankbaar. Als sporter krijg je nooit de kans om even stil te staan, daar was nu alle ruimte voor. Neemt natuurlijk niet weg dat het voor velen vooral een nare tijd is geweest, vanwege ziekte of mensen in hun omgeving die te maken hebben gekregen met het corona-virus. 

Was het voor jou meteen duidelijk dat alles stil zou komen te liggen?

Als ik eerlijk ben, dacht ik in het begin nog van: dit is een ‘ver van mijn bed show’, totdat het van de één op de andere dag natuurlijk heel snel ging en alles veranderde. Ik weet nog dat we op donderdagavond een training hadden om ons voor te bereiden op de wedstrijd van zaterdag, de laatste wedstrijd van het reguliere seizoen voordat de play-offs zouden starten. Het was toen al de vraag mag er wel of geen publiek bij, maar de wedstrijd zou nog wel doorgaan.

Diezelfde avond kregen we nog een bericht van onze teammanager dat we ons de volgende ochtend moesten melden, zonder sportkleding. Toen kwam de mededeling dat de competitie per direct was stopgezet. Veel meiden uit het team besloten meteen alle spullen te pakken en naar huis te vertrekken. 

Ik wilde in eerste instantie nog wel in Duitsland blijven. Ergens had ik de illusie dat het allemaal wel weer zou beginnen, totdat ook de berichten kwamen dat de grenzen gesloten zouden worden. Toen heb ik ook snel mijn spullen gepakt en kon ik op zondag met een huurauto naar Nederland. 

Terug in Nederland, hoe ging je om met die ‘vrije tijd’? 

Vooral de eerste twee weken bleef ik heel fanatiek sporten. Eigenlijk gewoon in het oude ritme dat ik gewend was, alles om zo fit mogelijk te blijven. Totdat ik mij besefte dat dit het eerst moment was in de afgelopen 16 jaar dat ik ook de tijd kon nemen om mijn lichaam te laten herstellen en wat meer rust te geven. En niet alleen fysiek, ook mentaal. Na het niet halen van het Olympische ticket met het Nederlandse team en met de komst van corona kwam er ook rust om dingen te verwerken en om over dingen na te denken. 

Foto credit: Doree photography

Als topsporter ben je gewend om altijd een doel te hebben, hoe ging je ermee om dat die nu ineens ook wegvielen? 

Dat was vrij gek, omdat we inderdaad gewend zijn om altijd een doel te hebben. Daarnaast heb ik natuurlijk ook te maken met het team, zowel in Duitsland als Nederland. Dus niet alleen mijn doelen vielen weg, ook het team, ik stond er nu alleen voor. Je bent zo gewend elkaar regelmatig te zien en samen te trainen en ergens naar toe te leven. Dat vond ik best lastig om te ervaren. 

Ik heb wel meteen de adviezen van psychologen opgevolgd om ritme en structuur in mijn dagen te behouden. Dus iedere dag om 8 uur opstaan, in de ochtend altijd iets actiefs doen en zorgen dat je bezig blijft. Dat moest ook wel, want ik werd er heel onrustig van. Ik ben zo gewend om altijd bezig te zijn. 

Je geeft aan dat er ook mentaal rust kwam, was dit het moment dat je besloot om ook aan de slag te gaan met je maatschappelijke carrière na de topsport? 

Eigenlijk was ik daar in Duitsland al mee gestart. Door het niet halen van het Olympische ticket wist ik dat de zomerperiode een stuk rustiger zou zijn dan gehoopt. Toen ben ik al na gaan denken met wat wil ik nu eigenlijk en welke mogelijkheden zijn er? Ik nam contact op met TeamNL en besprak met Marjolein Miltenburg welke mogelijkheden er waren. 

Door haar kwam ik in contact met Sylvia Karres bij de Sportmaatschappij. Wat mij vooral aansprak was het werken met een groep. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om individueel een traject te gaan volgen, maar ik wilde juist dat groepsgevoel, het leren van elkaar. 

Het programma loopt nog, maar hoe bevalt het tot nu toe?

Heel goed! Wat ik al aangaf, het groepsgevoel vind ik vooral heel fijn. We zijn allemaal heel anders en hebben allemaal andere vraagstukken, maar daardoor hebben we juist ook veel aan elkaar. Je wordt echt uitgedaagd om na te denken, met één antwoord nemen ze geen genoegen. We moeten echt de diepte in, maar dat is juist goed.

Ik ben iemand die alles leuk vindt en dus ook vaak alles tegelijk doet. Daarbij denk ik eigenlijk nooit lang na of dit wel past en of dat het nuttig is. Nu worden we uitgedaagd om hier goed over na te denken en mee aan de slag te gaan. Voor nu, maar ook vooral voor het leven na de topsport. 

En ben je er al uit hoe dat leven na de topsport er uit gaat zien? 

Haha, nou nog niet precies. Het programma loopt inderdaad nog, dus er volgen nog een aantal sessies. We zijn nu volop bezig met wat mijn kwaliteiten zijn, welke normen en waarden ik heb en hoe ik dit kan toepassen. Maar ik ben er wel achter waar mijn passie ligt. Eigenlijk een beetje in het werk dat Sylvia doet. Het psychologische stuk, met mensen werken, dat geeft mij veel energie. Daar wil ik ook zeker iets mee gaan doen, maar wat precies daar ben ik nog niet uit. 

Sluit dat ook aan bij je eerdere studie?

Niet echt. Zo’n tien jaar geleden ben ik begonnen aan de studie Commerciële economie/Sportmarketing aan de Johan Cruyff University. Daar heb ik toen mijn propedeuse gehaald en ook jaar 2 zo goed als afgerond.

Ik twijfelde dan ook wel of ik met deze studie door wilde gaan, niet alleen na zo’n lange tijd maar ook inhoudelijk. Maar na een aantal gesprekken en ervaringen van oud-studenten wist ik dat deze opleiding heel waardevol is voor mijn toekomst. Misschien sluit het niet meteen aan bij wat ik later ga doen, maar tegelijkertijd ligt hierdoor ook alles nog open. Dan heb ik straks in ieder geval wel een diploma.

Voor een aantal topsporters was afgelopen maanden ook een moment waarop ze besloten te stoppen met topsport. Heb jij daar over getwijfeld?

Dat kwam eigenlijk al een beetje na het mislopen van de Olympische Spelen. Ik ben 31, dus je gaat wel nadenken over wat nu? Hoelang wil ik nog doorgaan? Maar al snel besefte ik mij hoe leuk ik het nog iedere dag vind. Dus stoppen is nu nog niet aan de orde. Het is natuurlijk afwachten hoe alles gaat lopen de komende tijd, zowel in Duitsland als binnen TeamNL.

Daarvan ben ik natuurlijk ook afhankelijk van externe factoren. Er is nu geen bondscoach, hoe gaan ze de komende jaren invulling geven aan het team en met welke doelen? Ik heb daar geen invloed op, dus het is vooralsnog afwachten. Wel fijn dat ik snel weer naar Duitsland mag om daar langzaamaan op te gaan starten. 

Het WK in eigen land wil je dus nog wel meepikken in 2022?

Ja, dat zou natuurlijk super zijn! Het is heel gaaf dat Nederland het WK volleybal voor vrouwen organiseert in 2022. Ik kom zelf uit Gelderland dus dat voelt helemaal als een thuiswedstrijd. Mijn ouders wonen in Nijmegen, dus een WK spelen in de ‘achtertuin’ zou wel tof zijn.

En Parijs 2024?

Hoe mooi EK’s en WK’s ook zijn, de Olympische Spelen zijn toch wel het ultieme doel. Ik heb het mee mogen maken in Rio, maar helaas kwamen we daar net niet tot een medaille. Maar alles eromheen is zo uniek en magisch, dat is toch wel heel bijzonder. Als het mij lichamelijk gegeven is en natuurlijk afhankelijk van alle beslissingen door TeamNL zou ik daar nog zeker voor willen gaan, desnoods als flesjesdrager :). 


In de ‘Krachtvrouwen’ gaan we in gesprek met (ex)topsporters die het krachtprogramma van de Sportmaatschappij hebben gevolgd. Hoe was voor hen de periode na de topsport? Wat hebben ze meegekregen tijdens het programma en hoe gaat het nu met ze?

In september start weer een nieuwe editie van het krachtprogramma. Ga voor meer informatie naar: https://www.desportmaatschappij.nl/.