Sophie Souwer

Foto: Rutger Raymakers

Door het uitstellen van de Spelen komt voor veel sporters de vraag; wat doe ik nu? Zo ook voor roeister Sophie Souwer. Waar ze zich vorig jaar als eerste Nederlandse boot met haar team wist te plaatsen voor de Olympische Spelen in Tokyo, is deelname volgend jaar onzeker. Ze maakte namelijk de keuze voor een ander traject. In een uitgebreid interview vertelt ze er alles over.  

Hoe is het met je? 

Inmiddels heb ik iets meer rust, maar de laatste weken waren heel hectisch. We zijn vorige maand naar Zwitserland verhuisd, dus dat bracht een hoop werk met zich mee. Daarnaast heb ik veel moeten studeren voor mijn Duits examen en tussendoor gingen trainingen natuurlijk ook door. Maar gelukkig komt er steeds weer meer regelmaatdus dat is fijn. 

De keuze om naar Zwitserland te verhuizen is er niet zomaar een, vanwaar deze keuze? 

Door het uitstellen van de Olympische Spelen kwam mijn planning in de knoei. De afgelopen vier jaar hebben in het teken gestaan van Tokyo, maar daarna zou het tijd worden voor mijn werk als verloskundige en het starten van een gezinsleven met mijn man in het zuiden.

Door het corona-virus had ik al snel door dat die planning aangepast moest worden. Wanneer ik bijvoorbeeld nog een jaar alles in het teken van de Olympische Spelen zou zetten, dan zou mijn BIG-registratie verlopen. Het is niet zo dat je die dan weer even snel kan behalen. We hebben daarom de keuze gemaakt om toch nu al te verhuizen.

Als we even een paar maanden teruggaan naar het begin van de ‘corona-periode’, had je al snel door dit is serieus? 

Ja eigenlijk wel. Ik merkte in mijn omgeving dat er nog hoop was dat het wel zou meevallen, maar ik had al snel door dit is echt goed mis. We waren net op trainingskamp geweest in Sevilla en daar merkten we het ook al. Toen we op 3 maart terugkwamen was er nog geen lock-down in Nederland maar het rommelde natuurlijk al wel. 

Hoe zagen die dagen er voor jullie uit?

Het eerste weekend bij terugkomst in Nederland hadden we een 2k test, een maximale fysieke inspanning op de ergometer over 2 kilometer. Op maandag 9 maart volgde de lock-down en mochten we alleen nog in de skiff, eenpersoons-roeiboot, trainen op de Bosbaan en werd het OTC gesloten voor gebruik.

De zogeheten selectie-pauze waar we middenin zaten werd op dat momenteel tijdelijk stilgelegd. Dat bracht eigenlijk voor mij wel even de gewenste rust. Ik kwam niet helemaal in topvorm terug uit Sevilla. Ik was wel heel fit, maar niet tevreden over mijn roeiniveau op dat moment, miste het gevoel, de ontspanning, het gemak.

Na de aankondigingen dat alle World Cups, het EK en vervolgens de Olympische Spelen gecanceld waren, bleven we wel doortrainen, alleen ging de intensiteit omlaag. Het aangepaste schema, trainen in de skiff en vooral vanuit huis, vond ik op dat moment niet heel vervelend.

En dan komt uiteindelijk de vraag; wat ga je nu doen? Een moeilijke keuze? 

Natuurlijk is het moeilijk, want je hebt de afgelopen vier jaar alles in het teken gesteld van Tokyo, zowel qua sport als privé en mijn werk als verloskundige. Er komt zoveel meer bij kijken dan even snel zeggen; oké we gaan er nog een jaar voor. Je zit ook zo in een flow en daar word je, zonder zelf invloed op te hebben, ineens uitgerukt. 

Ik maakte al vrij snel diverse scenario’s; wat als de Spelen een paar maanden worden uitgesteld, wat als alles een jaar opschuift en wat als ze helemaal gecanceld worden? Toen het nieuws kwam dat de Spelen een jaar later zouden plaatsvinden wist ik dan ook meteen wat ik wilde. Vanaf het moment dat ik de keuze maakte om dus naar Zwitserland te verhuizen, werk te zoeken en voorlopig niet bij het Nederlands team te trainen, voel ik dat het een goede keuze is. 

Hoe reageerde je omgeving op die keuze? 

Heel verschillend. Er was begrip, maar er waren ook emotionele reacties. Ze snapten het wel, maar vonden de impact en de consequentie ervan moeilijk te plaatsen. Vooral in het begin, ze voelden zich toch ook wel in de steek gelaten. De afgelopen tijd was ik een redelijk vast gegeven binnen de ploeg en dat valt nu weg. Ik begrijp ook wel dat het voor iedereen anders is, maar ik sta 100% achter mijn keuze wat de gevolgen daar ook van gaan zijn volgend jaar.

De hele corona-periode heeft sowieso veel met iedereen gedaan op mentaal vlak. Je zit met elkaar in zo’n flow en dan ineens is dat helemaal weg en is alles onzeker. Dan is het logisch dat dat invloed heeft. Naarmate de tijd verstreek kwam er wel steeds meer steun. Ze hadden vooral vragen en nadat ik die opgehelderd had, konden ze de beslissing beter plaatsen en accepteren en konden we het er ook goed met elkaar over hebben. 

Nu ga je zelf aan de slag om te trainen in Zwitserland en in Nederland gaat het team gewoon door, hoe kijk je daar tegenaan?

Dat is logisch, ik kan ze niet vragen om zich allemaal aan mij aan te passen. Ik begrijp de keuzes en accepteer de vervolgstappen. Daar heb ik het ook met mijn coach uitvoerig over gehad. Wel wil ik heel graag de kans om volgend jaar in januari weer aan te sluiten en hopelijk ben ik dan goed genoeg om in ieder geval deel uit te maken van het team.

Garantie heeft natuurlijk niemand, ik heb ook geen toezegging gekregen dat ik nog een kans krijg op een plek in een (grote) boot. We bekijken de situatie in januari. Mocht ik dan niet ‘nodig’ zijn, dan ga ik mij alsnog bewijzen voor de gekwalificeerde skiff (eenpersoons-roeiboot) om toch deel te kunnen nemen aan de Olympische Spelen. Niet mijn eerste keus, maar zeker wel een optie.

Dus de droom blijft?

100%! Er zijn ook sporters die nu, noodgedwongen, helemaal stoppen. Dat wil ik nog niet. Ik voel dat het er nog inzit en wil er echt voor gaan om volgend jaar te mogen deelnemen. Maar er is ook een andere kant, die ga ik nu combineren. 

Ondanks mijn enorme ambitie en passie voor de sport en honger naar medailles weet ik ook heel goed dat er meer is in het leven.

Veel sporters kiezen ervoor om pas na een topsportcarrière na te denken over het leven daarna, dat is voor jou dus wel anders?

Klopt, het verschil is misschien ook dat ik in mijn studententijd pas ben begonnen met roeien. Ik heb het roeien altijd gecombineerd met mijn studie en ook na het behalen van mijn diploma. Ondanks mijn enorme ambitie en passie voor de sport en honger naar medailles weet ik ook heel goed dat er meer is in het leven. Sport is voor nu, maar wat doe je daarna? De komende vijftig jaar? Dat heeft de keuze die ik nu heb gemaakt ook zeker beïnvloed. Er is meer in het leven. 

Stel je haalt de Olympische Spelen volgend jaar niet, zuur? Of kun je er dan ook vrede mee hebben?

Natuurlijk zal ik daar gruwelijk van balen. Ik heb er zolang keihard voor gewerkt en dingen voor gelaten. Maar het is een bewuste keuze geweest dus ik zal er uiteindelijk ook vrede mee hebben. De afgelopen jaren waren heel mooi. Ik heb mijzelf enorm kunnen ontwikkelen, heb veel gewonnen en aan mijn fysiek mogen werken. Het is dus zeker niet voor niets geweest mocht ik de Olympische Spelen niet halen. Maar stiekem droom ik er natuurlijk wel van en hoop ik nog één keer die magische ervaring mee te mogen maken!