Lisa Kruger

Fotocredit: Amber Kruger

Ze is pas 19, maar Lisa Kruger behaalde al goud op Paralympische Spelen en mag zich zowel Europees als Wereldkampioen noemen. Door een val op 6-jarige leeftijd brak ze meerdere botten in haar linkerarm. Waar het in eerste instantie goed leek te gaan, bleek enkele jaren later dat de groeischijf van haar spaakbeen zo was beschadigd dat 1 bot niet meer uit zichzelf groeit. Na vele operaties kwam de conclusie dat er geen oplossing is en haar linkerarm 7cm korter is dan haar rechterarm en 70% minder kracht heeft. Naast het lengteverschil en de 70% krachtvermindering staat ook haar polsgewricht praktisch vast en kan ze haar pols bijna niet draaien en buigen.

Waar ze in het zwembad haar passie vond, bleek dat haar arm ook daar de nodige aanpassingen vroeg. Haar beperking werd zodanig geclassificeerd dat ze mee mocht zwemmen bij wedstrijden voor gehandicapten met de lichtste beperking. Én met resultaat! Maar al die titels tot nu toe zijn nog lang niet voldoende, in Tokyo wil ze voor nog meer spektakel gaan zorgen. We spreken haar uitgebreid over de afgelopen maanden, de weg naar de gouden medailles en haar toekomst in en naast het water.

Hoe is het met je? 

Het gaat goed! De meeste trainingen zijn weer opgestart en ook al zitten we nog niet aan ons oude schemahet is wel heel fijn om op deze manier weer te kunnen trainen. 

Hoe ben je de afgelopen maanden doorgekomen? 

Al vrij snel realiseerde ik mij dat thuis trainen er niet echt in zat. Ik woon in Amersfoort op 17m2 en dus veel ruimte voor apparaten is er niet en alleen hardlopen daar had ik geen zin in. Ik besloot naar Groningen te gaan, daar wonen mijn opa en oma en zij hebben een extra huisje dat ze normaal verhuren. Daar kon ik nu terecht met een roeiapparaat, fiets en nog wat kracht apparaten om te zorgen dat ik zo fit mogelijk bleef. 

En is dat gelukt?

Jazeker, dat was erg fijn. Het is natuurlijk anders dan het schema dat we gewend zijn, maar ik merk dat ik juist op andere onderdelen fitter werd en zelfs wat ben afgevallen. Ik had ook geluk dat ik al vrij snel terecht kon bij een leverancier van Endless Pools. Daar mocht ik in de showroom trainen. Zo kon ik een afwisselend programma draaien en goed gemotiveerd blijven. 

Inmiddels zijn de zwembaden weer open, ben je nu ook weer terug in je oude ritme? 

Het is natuurlijk heel fijn dat de zwembaden weer open zijn en dat er steeds meer mogelijk is sinds 1 juli. Toch houden wij ons nog aan de oude regels en is het schema zoals ik al zij nog aangepast. Ik ben dan ook niet helemaal terug in mijn oude ritme, maar dat is met name omdat we daar nu nog te weinig uren voor trainen en de wedstrijden natuurlijk nog moeten missen. 

Is het al bekend wanneer er weer een eerste wedstrijd op de planning staat? 

Voor nu is december de planning. Dat wordt een interessant moment, omdat we dan echt kunnen meten hoe we ervoor staan. Wat we nu wel doen zijn een soort testwedstrijden met zijn tweeën. Dan zwem je dus maar tegen 1 tegenstander. Dat is wel een beetje vreemd, maar tegelijk ook fijn om een wedstrijdelement aan je training toe te kunnen voegen. 

Voordat je definitief voor zwemmen koos ben je eerst gestart met Moderne Vijfkamp, relatief onbekend in Nederland, vanwaar die keuze? 

Haha dat klopt! Na het behalen van mijn A-diploma mocht ik een tweede sport uitkiezen. In Ermelo zat toen ik klein was een vereniging en via een advertentie ben ik daar een kijkje gaan nemen. Moderne Vijfkamp bestaat uit schermen, zwemmen, paardrijden, hardlopen en schieten. Ik vond het meteen heel leuk, juist omdat de vijf sporten zo verschillend zijn. 

Vond je toen zwemmen al meteen het leukste?

Ik vond zwemmen wel leuk, maar ook schermen vond ik heel leuk om te doen en paardrijden eigenlijk ook. Schieten was helemaal speciaal, dat voelde toch als iets extra bijzonders en heel anders dan alle andere sporten. 

Toch moest je uiteindelijk voor zwemmen kiezen, hoe kijk je daar nu op terug?

Nu natuurlijk heel positief! Maar dat was toen wel anders. Mijn moeder stelde op een gegeven moment voor dat het, vanwege mijn handicap, beter zou zijn om alleen voor zwemmen te kiezen. Daar was ik het absoluut niet mee eens en zag ik echt niet zitten. Totdat ik een beetje geforceerd naar een vrije training in Harderwijk ben gegaan. Toen merkte ik toch stiekem al snel dat dit misschien wel een goede keuze zou zijn.

Fotocredit: Amber Kruger

Wat betekent zwemmen voor je? 

Zwemmen is echt mijn leven. Alles wat ik doe en iedere keuze die ik maak draait om zwemmen. Alles wat ik doe heeft daar meteen invloed op. Stel ik besluit om ‘s avonds iets te doen dan heeft dat invloed op mijn training de volgende ochtend. Bij alles wat je doet moet je daar goed over nadenken. Niet dat ik dat erg vind, ik heb het er graag allemaal voor over!

Vind je het ook wel eens niet leuk?

Ja hoor, die momenten zijn er ook echt wel bij. Alleen weet ik heel goed waar ik het voor doe. Met name de ochtendtrainingen, dan denk ik soms ‘pff moet dit’? Maar als ik eenmaal in het water lig is dat meteen voorbij. 

Het gaat vooral om doelen stellen. Wanneer ik even geen motivatie heb, dan denk ik aan die doelen en meestal lukt het dan meteen om de knop om te zetten. 

Je hebt al een aantal mooie titels op je naam staan, wat is voor jou tot nu toe het hoogtepunt uit je carrière?

Dat is lastig, want het zijn inmiddels al veel titels. Als ik dan moet kiezendan ga ik toch voor Paralympisch goud in Rio, de 100m rug op het WK vorig jaar en de 100m vlinder tijdens het EK in 2018. 

Vanwaar deze drie?

Rio veranderde alles. Niet alleen die gouden plak, waarvan ik nooit had gedacht dat ik die zou behalen, maar vooral ik zelf veranderde na die Spelen. Ik was altijd heel introvert, ik kon me niet goed uiten. Maar door die titel in Rio stond ik ineens in ‘the picture’. Nu moest ik mijn verhaal wel doen en gelukkig pakte dat erg goed uit. 

Niet alleen richting bijvoorbeeld de media, maar ik merk het ook terug in mijn sociale leven. Ik ben veel opener geworden naar familie en vrienden en ik vind het nu juist fijn om mijn verhaal te mogen doen. 

En de EK en WK titels? 

Vorig jaar behaalde ik, tot mijn eigen grote verbazing, goud op het WK op de 100m rug. Vooraf en zelfs tijdens de wedstrijd was ik er tot de laatste seconde van overtuigd dat ik 2e of 3e zou worden. Maar toen ik had aangetikt en mijn bril afzette zag ik dat er een één naast mijn naam stond. Ik had mijn concurrente op een honderdste van een seconde verslagen, dat was zo gaaf! 

Op het EK in 2018 behaalde ik in Dublin goud op de 100m vlinder. Niet alleen de titel was heel mooi, maar ik zwom op dat moment 10 seconden van mijn pr eerder dat jaar af en het was een nieuwe Nederlands Record. Samen met de twee bovenstaande medailles de meest onverwachte die ik ooit heb gewonnen. 

Op de Paralympische Spelen wil ik vijf medailles halen waarvan minimaal 1 goud.

Je moet er nu een jaar langer op wachten, maar wat is je doel in Tokyo?

Vijf medailles, waarvan 1 goud. 

Dat is niet mis, vertel.

Nee klopt, maar dat is wel mijn doel. Tot nu toe lukt het vaak om 4 van de 5 races perfect te zwemmen, maar blijft er altijd een achter. Waar dat aan ligt kan ik ook niet altijd verklaren maar voor Tokyo ben ik erop gebrand om voor de vijf races allemaal een medaille te halen. 

Fotocredit: Amber Kruger

Ben je ook al bezig met de periode na Tokyo?

Jazeker, ik had eigenlijk al een heel plan voor dit jaar, maar nu alles on hold staat moet ik mijn plannen ook wat aanpassen. Het originele plan was om na Tokyo te beginnen met een studie Geneeskunde. Alleen werd mij op vrijwel iedere universiteit afgeraden om aan de studie te beginnen in combinatie met mijn trainingsschema.

Ik wil nog fulltime blijven investeren in het zwemmen, dus heb ik deze plannen verschoven naar 2024, na de Spelen in Parijs. Achteraf ben ik nu natuurlijk helemaal blij dat ik deze keuze heb gemaakt, maar over een aantal jaar ga ik dus alsnog studeren en hopelijk in combinatie met zwemmen. 

Ik wil heel graag de Paralympische sport nog meer op de kaart zetten en hopelijk een rolmodel zijn voor kinderen met een beperking. 

Je vertelde al dat je tegenwoordig geen moeite meer hebt om je verhaal te doen, wil je daarmee ook toekomstige sporters inspireren? 

Ja dat vind ik heel leuk om te doen. Ik wil heel graag de Paralympische sport nog meer op de kaart zetten en hopelijk een rolmodel zijn voor kinderen met een beperking. 

Hoe kijk jij aan tegen de huidige positie van Paralympische sporters?

Ik merk wel dat er steeds meer veranderd, maar tegelijkertijd hebben we echt nog een lange weg te gaan. Als ik het bijvoorbeeld vergelijk met Amerika, waar er voorheen ook twee comités waren, hebben zij vorig jaar de organisatie gebundeld in een organisatie en naam; de USOPC (United States Olympic & Paralympic Committee). Dat zijn mooie stappen die laten zien dat de Paralympische sport steeds meer geaccepteerd wordt.

In Nederland zijn er gelukkig ook veel stappen gezet en zijn er verschillende goede initiatieven, maar ook hier hebben we nog een lange weg te gaan. Tokyo is een goed moment om te zien waar we staan met de Paralympische sport.

Tot slot, heb je zelf een rolmodel? 

Ik bewonder de Amerikaanse zwemster Jessica Long enorm. Ze werd op hele jonge leeftijd geadopteerd in Rusland door een Amerikaans stel en daar leerde ze zwemmen. Ze mist twee onderbenen dus dat is echt een enorme uitdaging. In 2004 nam ze voor het eerst deel aan de Paralympische Spelen als jongste zwemster ooit en ze behaalde meteen drie gouden medailles. Niet alleen vanwege haar prestaties, maar juist vanwege haar verhaal en hoe ze zich dagelijks inzet voor de sport is ze voor mij een rolmodel.