Vooruitgang in een stilstaande wereld

Foto: Bjorn Paree

De hele wereld staat op z’n kop. We mogen elkaar geen hand meer geven, we lopen in grote bogen om elkaar heen en we zitten voor het grootste deel thuis opgesloten. Wat kunnen we nog wel? Sporten! Misschien vind je dat juist fijn in deze periode, misschien heb je er juist wel helemaal geen zin in. Ik hoop dat ik door het delen van mijn verhaal een beetje bij kan dragen aan die motivatie. Want wat ben je blij als je er een goede training op hebt zitten.

Mijn naam is Melissa de Haan, 22 jaar en meerkampster in de atletiek. Voor degene die niet weten wat meerkamp is: het is een wedstrijd over 2 dagen waarin 7 onderdelen afgewerkt worden. Hordelopen, hoogspringen, kogelstoten, 200m, verspringen speerwerpen en de 800m. Normaal gesproken werk je 2 tot 3 meerkampen af tijdens een outdoor seizoen, waarin je probeert 2 dagen lang op je best te presteren.

Dat zijn dan ook belangrijke wedstrijden waar je voor traint en naartoe leeft. Net toen de plannen voor het seizoen klaarlagen en de trainingen in volle gang waren, werd Nederland ‘besmet’ met het Corona virus.

Het was een tijdje niet mogelijk om te trainen op de atletiekbaan, de geplande trainingsstage naar Tenerife werd gecanceld en alle wedstrijden tot en met augustus zijn afgelast. Het is zo raar dat iets waar je voor leeft en elke dag mee bezig bent, opeens even naar de achtergrond verdwijnt. De automatische piloot moest even uit en we, mijn trainer en ik, zijn aan de slag gegaan met een nieuw plan.

De vraag is dan; waar ga je nu voor trainen? September, oktober, 2021? Geen idee, maar het is zonde om de extra tijd gewoon weg te gooien toch? We hebben ervoor gekozen om deze periode te besteden aan het verbeteren van mijn zwakkere onderdelen: sprinten/lopen. En dat was in het begin toch even wennen.

Je kan je misschien voorstellen dat het ontbreken van een korte termijn doel bij technische, lichte trainingen niet zo erg is. Het ergste zijn de zwaardere looptrainingen en sprintjes, waarbij je na afloop sterretjes voor je ogen ziet en niet meer op je benen kan staan. Normaal heb je een doel in je achterhoofd loop je kosten wat het kost de tijden die je moet lopen, maar nu je geen korte termijn doel hebt is die motivatie toch even iets minder. Ik heb geprobeerd om die mindset te veranderen en te beseffen dat je juist gefocust moet blijven op je doelen. Ik denk dan steeds: volgend jaar zal je jezelf dankbaar zijn en kan je laten zien waar je nu zo hard voor hebt gewerkt.

Wat bij mij goed werkt is het uitvergroten van positieve dingen tijdens een training. Je moet in deze periode het gevoel van een persoonlijk record tijdens een wedstrijd een beetje proberen te creëren door het benoemen van vooruitgang. Ik kan er al ontzettend blij mee zijn als ik voel dat ik al harder kan lopen dan een paar weken geleden. Zo leer je de kleine dingen te waarderen en jezelf gemotiveerd te houden.

Sta dus vooral stil bij wat je wel kan doen en zorg goed voor jezelf. Deze periode kan je juist goed gebruiken om dingen te doen waar je normaal geen tijd voor hebt. Laten we er samen iets moois van maken, dat kunnen wij vrouwen als geen ander 😉

Succes met sporten en blijf gezond!