Wat te doen als je bijna bent afgestudeerd?

Het is zomervakantie, maar het duurt niet heel lang meer en het nieuwe collegejaar gaat weer beginnen. Als het goed is mijn laatste jaar als student. Het jaar waar ik met momenten dagelijks naar uit kijk. Vooral naar dat moment dat ik het papiertje in handen krijg. Die dag heb ik al eens eerder mee mogen maken, op een eerder afgeronde studie, en die dag vond ik magisch. Zulke dagen zijn eigenlijk altijd magisch, of het nou om jouw diploma-uitreiking gaat of die van je broer/zus/vriend/vriendin.

Maar voordat die speciale dag zich voor gaat doen staat er eerst nog een stapel werk te verzetten. Tentamens die gehaald moeten worden, projecten die afgerond dienen te zijn en knopen die moeten worden doorgehakt.

Het moge duidelijk zijn, die diplomering is aan de ene kant heel dichtbij, terwijl die voor mijn gevoel nog heel ver weg is. We weten allemaal dat een (studie) jaar voorbijvliegt alsof het niks is en dus is het nu begin augustus en ben ik mezelf aan het afvragen wat ik nu eigenlijk precies wil.

Want de laatste anderhalf jaar krijgt mijn idee van “als ik later groot ben dan werk ik …” steeds meer vorm. Het wordt continue verfijnt en dat is heerlijk, maar soms ook zo verwarrend. Waar ik als mini meisje niets anders wilde dan werken op de beste paardenstal van Nederland, zit ik nu meer in de leefstijl adviseur/sport marketing kant. Vroeger ging mijn blik niet verder dan de paardensport en ondanks dat ik deze nog lang niet vergeten ben (en ook nooit zal), is mijn stip op de horizon verbreed. Mijn interesses zijn niet persé veranderd, het zijn er alleen veel meer geworden.

Als ik op een normale dag LinkedIn open, zie ik de ene na de andere gave vacature staan. Van social mediaspecialist tot werken bij NOC*NSF tot leefstijl adviseur/personal trainer binnen de paardenbranche. Ik neem alles in mij op, lees het aandachtig en waan mij een paar minuten in de betreffende functie. Wat zal die mij goed staan, denk ik in mijn gedachtes.

Het lijkt mij zo fijn om, zodra ik volgend jaar dat papiertje in mijn handen heb, binnen stap bij een bedrijf waar ik mezelf mag ontwikkelen, waar ik geloofd word op mijn kunnen en waar ik level met mijn collega’s. Dat het sport ademt, ambitieuze collega’s heeft, waar gelachen kan worden en waar ik mijn creativiteit de vrije loop kan laten gaan. Zoals ik net al schreef, wanneer ik die vacatures zie staan, waan ik mij op die plek. Dan beeld ik mij dat kantoor in en hoe een werk dag eruit zal zien. Niet veel later bekruipt mij soms ook een beangstigend gevoel. Want, wat als alles wat ik in mijn hoofd heb bedacht helemaal niet uit gaat komen?

Dat als ik straks mijn papiertje heb, LinkedIn open en er geen vacature is die bij mij past? Dat ik telkens word afgewezen onder het mom van “geen ervaring” en dat ik uiteindelijk maar een baan aanneem onder mijn kunnen. Waar ik niet gemotiveerd word, waar ik geen nieuwe kennis kan opdoen en misschien wel onzeker wordt.

Gelukkig duren die beangstigende momenten niet lang en kan ik ze steeds makkelijker van me af zetten. Ik heb immers een breed scala aan interesses, veel verschillende dingen gedaan om ervaring op te bouwen en sta altijd open om mezelf te laten groeien. Op persoonlijk en zakelijk vlak, hoe moeilijk het soms ook is.

Het wordt vast en zeker een uitdagend jaar waarin ik vaak met mijn handen in het haar zal zitten. Maar hoe dan ook sta ik aan het eind van het jaar met het papiertje in mijn handen en weet ik dat ik trots op mezelf mag zijn. De herinneringen die ik binnen het instituut gemaakt heb zullen door mijn hoofd afspelen als een film en ik zal met een nieuwsgierige blik de toekomst in kijken. Op naar nieuwe uitdagingen, ervaringen en herinneringen!

Kirsten Boerrigter studeert Sportkunde aan de Hanzehogeschool in Groningen, heeft een grote voorliefde voor paarden en wielrennen en schrijft het komende jaar regelmatig over alles wat ze meemaakt in haar afstudeerjaar.

Kirsten dagelijks volgen? Check: @kirsboerrigter en @kirstenboerrigter