Bo Kramer

Foto: BEN Bram Berkien

De ‘Orange Lions’ werden op 7 juli opnieuw Europees kampioen rolstoelbasketbal. De ploeg van bondscoach Gertjan van der Linden won in Rotterdam alle wedstrijden in de groepsfase, versloeg Engeland in de finale en stelde meteen een ticket voor Tokyo veilig. Eén van de uitblinkers was speelster Bo Kramer.

Allereerst, gefeliciteerd met de Europese titel! Hoe voel je je? 
Bedankt! Ja, dit is een onbeschrijfelijk gevoel. Ik ben denk ik vooral heel trots op wat wij neer gezet hebben. Ze zeggen altijd aan de top komen is 1, maar er blijven… Nu hebben wij gewoon de Europese titel geprolongeerd, hoe vet is dat!

Hoe kijk je terug op het toernooi?
Met heel veel trots dus eigenlijk. Wij hebben een vrij korte voorbereiding gehad en daarom was ik best een beetje bang voor wat ons te wachten stond als team. Natuurlijk had ik vertrouwen, maar ergens wist ik het ook niet zo goed. Dit kon je ook echt wel terugzien in onze manier van spelen tijdens de eerste wedstrijden. We moesten gewoon nog een beetje aan elkaar wennen.

Wij zijn als team zó hard gegroeid in het toernooi en met de wedstrijd ging ik meer en meer genieten van hoe wij als team aan het spelen waren. Daarin hebben we echt onze beste wedstrijd bewaard voor de finale en dat voelt gewoon super goed. 

Extra leuk dat je in eigen land om de titel mocht spelen? 
Uiteraard! Van tevoren werd het omschreven als extra druk, maar toen het toernooi eenmaal bezig was, heeft het ons eigenlijk alleen maar een enorme boost gegeven. Bij de finale speelden wij gewoon voor zeker 1000 man en dat is bij een rolstoelbasketbal wedstrijd vrij uniek. De sfeer die dat geeft in de sporthal heeft mij als speelster echt vleugels gegeven. 

Merk je verandering binnen het team ten opzichte van de Spelen in Rio?
Na de spelen in Rio zijn er een aantal belangrijke speelsters gestopt, dus dat merkten wij in het begin zeker. Als ik voor mijzelf spreek; ik was eerst bank speelster en sta nu basis. Dat is wel een verschil. Er zijn 6 nieuwe en jonge meiden bijgekomen op weg naar Tokyo en deze hebben wel echt voor een nieuwe boost gezorgd. Basketbal technisch moesten wij er misschien op inleveren, maar als je ziet hoe hard iedereen groeit en hoeveel sterker wij worden als team zijnde denk ik dat er alleen maar van een positief effect gesproken kan worden. 

Als we even terug in de tijd gaan, hoe ben je als voetbalster uiteindelijk bij basketbal terecht gekomen? 
Ik had vroeger altijd één grote droom en dat was bij Ajax voetballen, dit was dan ook de reden dat ik op voetbal ben gegaan. Op mijn 11e kreeg ik heel erg last van mijn linkerknie. Hiervoor ben ik naar de fysiotherapeut gegaan en deze gaf aan; ‘Ga een foto maken in het ziekenhuis. Als het een bepaald syndroom is kan ik namelijk niks voor jullie betekenen, dan moet je gewoon 6 weken rust houden’. Dit ging om het syndroom van Osgood Schlatter en komt veel voor bij jonge kinderen die veel sporten en hard groeien, precies mijn situatie. Ter vergelijking hebben ze toen ook mijn rechterknie op de foto gezet. Na 3 dagen werden wij opgebeld en moesten we met spoed terugkeren naar het ziekenhuis.

Op mijn rechterscheenbeen vonden ze witte vlekken en na onderzoek bleek dit botkanker te zijn. Ze hebben mijn hele rechterscheenbeen verwijderd en vervangen voor mijn eigen linker kuitbeen. Letterlijk gezien loop ik links dus op één scheenbeen en rechts op twéé kuitbenen. Ik kan dus wel gewoon lopen, maar een valide sport op hoog niveau kon ik niet meer doen. Ik mocht nooit meer voetballen.

Het was liefde op het eerste gezicht

En hoe kwam rolstoelbasketbal toen op je pad?
Aangezien ik uit een hele sportieve familie kom, was stilzitten geen optie voor mij en kwam mijn vader met de NOC*NSF paralympische talentendag. Dit is een dag waarop je allemaal verschillende paralympische sporten kunt proberen, hier deed ik voor het eerst rolstoelbasketbal. Dit was in 2012 en ik zeg altijd; het was liefde op het eerste gezicht. 

Wat is jouw grootste valkuil als topsporter?
Ik denk dat mijn grootste valkuil is dat ik perfectionistisch ben. Ik wil ALLES kunnen en ALLES goed doen. Dit is technisch gezien gewoon niet mogelijk en dat vind ik soms heel lastig. Ergens is het natuurlijk een hele mooie eigenschap en heeft het mij ook gebracht tot waar ik nu sta. Echter kan het mij ergens ook heel erg tegenhouden in mijn ontwikkeling als ik bijvoorbeeld te lang in een fout blijf hangen.

Ligt daar dan ook meteen je grootste uitdaging?
Ja, mijn grootste uitdaging is, dat niet alles perfect hoeft te zijn. Soms moet ik gewoon mijn schouders ophalen en erom lachen om door te kunnen.

En wat is je ultieme droom?
De beste speelster ter wereld te worden. Dit is natuurlijk iets lastiger in een teamsport, maar dat is wel mijn droom. Daarnaast is een droom paralympisch goud, want welke sporter heeft die droom niet! 😉 

Topsporter zijn is één, een hele legacy achterlaten is nog wel even next level.

We lezen dat “You don’t need a hero, just go out and create one yourself” jouw motto is. Mooi gezegd! Heb je zelf dan ook geen voorbeelden binnen de sport of iemand tegen wie je opkijkt?
Ik ben ervan overtuigd dat als je een droom hebt, dat je die kunt waarmaken. Daarom dat ik dit motto ook zo ontzettend gaaf vind. Ik heb zeker wel mijn voorbeelden, maar probeer niet iemand te imiteren. Daarin zou ik echt graag uniek willen zijn. Een van mijn voorbeelden is Johan Cruijff, wat ik zo mooi aan hem vond, of eigenlijk vind, is dat hij door middel van zijn stichting elke dag zoveel betekent voor de maatschappij. Dit ambieer ik ook. Topsporter zijn is 1, een hele legacy achterlaten is nog wel even next level.

Je bent ambassadeur van de Basktball Experience NL, creëer je daarmee al een beetje je eigen legacy?
Dit ambassadeurschap betekent veel voor mij. Zij noemen mij ‘held’ van BEN en na het lezen van bovenstaande is het te begrijpen hoeveel dit voor mij betekent. Ik vind het heel mooi dat ik samen met deze stichting het rolstoelbasketbal in Nederland op de kaart kan zetten. Wij zijn er namelijk van overtuigd dat mensen die het rolstoelbasketbal zelf ervaren het een toffe sport gaan vinden en dus misschien wel fan worden. Met deze stichting zet ik ook gelijk mijn eerste stapjes in mijn ambitie om ook op maatschappelijk gebied mijn steentje bij te dragen als topsporter. 

Je geeft via BEN ook presentaties en clinics, vertel, wat kunnen we daar verwachten?
Met Basketball Experience NL zijn wij er dus van overtuigd dat ervaren de key is tot succes. Door middel van clinics en presentaties proberen wij zoveel mogelijk mensen het rolstoelbasketbal letterlijk te laten ervaren. Wat het leuke is aan een clinic is dat iedereen op 0 begint, want mensen zitten normaal niet in een rolstoel. Voor heel veel mensen is dit dus echt uit hun comfort zone. Goed voor de ontwikkeling, teambonding en nog veel meer aspecten als je het mij vraagt.

Met de presentaties vertel ik mijn verhaal, over mijn dromen en mijn weg. Hiermee probeer ik bedrijven te inspireren met een gezonde dosis humor en mijn frisse blik op het leven. Want hoeveel 20-jarigen kunnen zeggen dat ze tweevoudig Europees en regerend Wereldkampioen zijn 😉 

Zo is het! Mooi om te horen. Hoe kijk je er zelf tegenaan dat jullie afgelopen zondag de Europese titel behaalden, maar alle media-aandacht uitging naar het WK voetbal?
Het is logisch. Om heel eerlijk te zijn hebben wij nog nooit zoveel aandacht gehad tijdens het winnen van een titel als die van afgelopen week. De wedstrijden werden live uitgezonden op Ziggo, de NOS was aanwezig, prinses Margriet deelde de medailles uit en naderhand hebben bijna alle grote mediapartijen een item gedeeld. In vergelijking met het voetbal is het niet veel, maar voor rolstoelbasketbal begrippen hebben wij echt hele goede stappen gezet dit EK. Het zou mooi zijn als we deze stijgende lijn kunnen voortzetten richting Tokyo. Dan komt de media aandacht vanzelf.